Kookverhalen
Het nachtkastje (Sarah)

Je kan dat hebben met mannen. Dat ze helemaal niet sexy zijn, maar dat je ze best interessant vindt. Je wil er dan wel uren mee praten op café, maar je neemt ze niet mee naar huis. Je bent graag in zijn bijzijn, maar verder laat je hem onaangeroerd. En dat alles terwijl andere vrouwen geen minuut zouden twijfelen wanneer ze zo’n kans zouden krijgen.

Ik heb exact hetzelfde meegemaakt met een vree(md) Gents kookboek. Ik werd meteen warm van de flaptekst. Ik heb het voor boeken die niet gewoon de receptjes op pagina’s gooien en daarmee basta. Kookboeken die ook het verhaal achter de recepten meegeven of in dit geval, het verhaal achter de cultuur waar het recept vandaan komt. Want dat is precies wat dit boek doet. Het geeft de achtergrond weer van de eetcultuur van een bepaalde nationaliteit van inwijkelingen in Gent.

Wat de flaptekst me beloofde, werd ruimschoots waargemaakt in het boek zelf. Dat zorgde ervoor dat ik het boek meermaals in mijn handen nam. Niet alleen krijg je een zicht op de immigratiegolven van de verschillende gemeenschappen in Gent, je komt ook het verhaal achter de koks zelf te weten én ze geven hun favoriete winkeladresjes prijs. Komt daar nog bij dat het boek geïllustreerd is met mooie foto’s.

En zo geschiedde het dat ik met het boek een warme vriendschap opbouwde. Wanneer ik door het hoofdstuk ‘Turkse vrouwen van het Rabot’ blader, herken ik de buren (inclusief dat luide buurjongetje). Ik leer dat Chinezen niets mogen laten liggen op hun bord. Ik moet glimlachen wanneer ik lees dat Badea (de Marokkaanse kokkin) niet begrijpt  hoe vegetariërs kunnen weerstaan aan al die lekkere vleesgerechten. Ik besef dat ik bitter weinig over de Bulgaarse gemeenschap weet, terwijl ze wel de op twee na grootste bevolkingsgroep vreemdelingen in Gent zijn.

En toch… Meer dan vriendschap wordt het niet.

Misschien is het de zon die me lui maakt, maar niet 1 van de recepten kan me verleiden om toch maar de stad in te trekken om de ontbrekende ingrediënten te halen. Want dat struikelblok kom ik vaak tegen. Ik denk: ‘Mmmm, ricottataart.’ En dan zie ik maraschino in de ingrediëntenlijst staan en geef ik op. Ik bekijk de ramadansoep en beslis dat het daarvoor te warm is. Misschien de bastilla met kip en amandelen, maar dan zie ik karwij en oranjebloesemwater staan en alweer geef ik op. De Chinese gestoomde kip ziet er smaakloos uit. De gefrituurde groene pepers zijn alleen dat: gefrituurde groene pepers.

Het vree(md) Gents kookboek heeft het dus, net als die interessante onsexy man, niet tot de plaats van de actie geschopt. Tot op het nachtkastje. Dat wel.

Share

Leave a Reply