Kookverhalen
zoete broodjes bakken met Tessa (Bieke)

Ik hou van bakken…van de huiselijkheid van het gebeuren, de focus die het vraagt (anders dan met pakweg een stoofpot bereiden), de afgemeten handelingen van het wegen, het mengen, het roeren en kneden. Bakken heeft iets therapeutisch, nog net iets meer dan koken. En het vult je huis met de geur van gezelligheid en knusheid… Voor ik al te lyrisch word: bakken is ook lastig. Zoals ik al zei: het vraagt focus (een zeldzaam goed met kleine kinderen in huis), zin voor detail, en vooral…je wordt verondersteld het recept te volgen. De juiste hoeveelheden, de juiste temperatuur, de juiste baktijd, enz… Het steekt wel degelijk nauw. Een moment van onoplettendheid en weg is de illusie van ultieme huiselijkheid. Bak dus alleen wanneer je tijd hebt en niet afgeleid wordt door levende en levenloze factoren allerhande. Een van de eerste recepten die ik spontaan wilde uittesten uit Tessa Kiros kookboek waren de kardemom- en kaneelbroodjes. Het was slechts wachten op een goed, dus rustig moment zonder al te veel afleiding. De voorbereiding was al meteen van een geruststellende ambachtelijkheid: kardemompeulen breken en openen, het zaad eruit pulken en fijnmalen met een vijzel, verse giste verbrokkelen in wat lauwe melk…heerlijk geklier vind ik dat. De rest van het recept is simpel, twee uur laten rijzen is lang, maar niet onoverkomelijk en de laatste stap is ook weer van een zalige kneuterigheid: het uitgerolde deeg bestrijken met boter en een mengsel van basterdsuiker en kaneel, oprollen tot een worst en daarna kleine rolletjes van snijden die je met je duim wat indrukt tot ze op een plat soort broodje lijken. Het leek allemaal geweldig goed te gaan, een kruidig zoete geur vulde het huis, de verwachtingen waren zo strak gespannen als de billen van Jennifer Lopez… En toen zette ik gretig en ongeduldig m’n tanden in een van de versgebakken heerlijkheden, verbrandde bijna m’n tong en linkerwangzak en zuchtte diep van ontgoocheling. Te droog, te weinig kaneel, niet zoet genoeg… Ik ben vastberaden om het nog eens te proberen, met wat meer suiker en kaneel, wat dikkere broodjes misschien (ook al beweert Tessa uit dit recpet 35 broodjes te halen en haalde ik krap de kaap van de 20), nog langer laten rijzen. We geven ze een tweede kans. Maar nu even niet. Eerst de decadente aardbeientaart met slagroom aan een nader proefondervindelijk onderzoek onderwerpen.

Share

Leave a Reply