Kookverhalen
Merveilleuze Mezze (Karel)

Ongeveer een maand geleden – ik had Tessa Kiros’ smaakherinnering iets van een weekje in huis – had ik op een dag ineens een zee van tijd. Wat doen we dan? Koken geblazen, en meteen zien dat we er ten volle van genieten want ‘t zou nog lang duren eer ik nog eens de gelegenheid kreeg. Een deel van het bewijs van dat laatste is dat ik er nu pas toe kom mijn schare trouwe volgers hierover te berichten.

Het gevolg van het “er ten volle van” willen genieten, is dat ik in plaats van één, vier gerechtjes uit het boek heb gemaakt. De vier griekse lekkernijen vormden namelijk samen met 2 inboorlingen een mezze (lees: “smulfestijn”): de salade van kikkererwten (kikkererwten, rode ui, knoflook, rode chilipeper, feta, lenteuitjes, koriander, peterselie en citroensap – p. 81), de salade van gekookte aardappelen (in zout water geweekt en dus milde rode uiringetjes, aardappelen, kappertjes, peterselie, citroensap, zwarte olijven, een half olympisch zwembad olijfolie – p. 123), spanakopita ( cfr infra – p. 153) en keftedes (in melk gedrenkt brood, gehakt, gedroogde munt, peterseli, eieren, geraspte zoete appel en dito rode ui, olijfolie – p. 156) werden op de dis vergezeld van aangestoofde en kort gekleurde lenteworteltjes en aspergejulienne die dezelfde behandeling kreeg.

Mogelijk afgeschrikt door het temperament van de Grieken zoals we ze in de televisiejournaals zo vaak zien de laatste tijd, heb ik zo goed als geen onrecht aan de gerechtjes durven doen. Enkel bij de Spanakopita heb ik wat durven freewheelen. Voor diegenen die zich aan de aardappelsalade willen wagen heb ik 2 boodschappen. Ten eerste: gebruik een verdraaid lekkere frisse olijfolie. Dat deed ik, en het stoorde me echt niet dat de olie 1 van de hoofdbestanddelen van de salade uitmaakte. Ik vrees echter dat het geheel – met hoeveel liefde en smaakvolle andere ingrediënten ook gemaakt – met minder fijne olijfolie bereid al snel zo zou smaken dat een pak friet ertegenover als lightvoeding in de mond zweeft. De tweede boodschap is simpel: maken die handel en genieten bij elke hap. Het is alsof de lente een feest viert in je mond en enkel z’n beste vrienden heeft uitgenodigd.

De Spanakopita nu, dat zijn een soort driehoekige loempia’s: een spinazie- en fetavulling in een brickdeegjasje. Twee op-elkaar-liggende velletjes brickdeeg met een kwast boter tussen worden driehoeksgewijs rond hoopjes vulling gerold en achteraf door de oven lekker bruin en krokant gebakken. De vulling die bestaat volgens het recept uit: feta, wilde spinazie, zout, muskaatroot. Ondanks de reeds smaakpapillenverwennende werking van deze mengeling, voegde ik nog een weinig mierikswortelpasta aan het geheel toe, zodat er geen ontkomen meer was aan het schuimbekken en kwijlen (als je me wilt navolgen maar je hebt geen mierikswortelpasta in huis, kan de toevoeging van wat wasabi – eveneens een mieriekswortelbereiding – of mosterd mogelijk ook voor een vergelijkbaar resultaat zorgen). Nu ik vertrokken was met de aanpassing naar een iets ‘scherpere’ Spanakopita, kon ik het me niet laten deze lijn voort te zetten. Een klein handje mosterdzaadjes belanden in de vijzel en de gekeusde (dus niet tot poeder gemalen) zaadjes werden tussen de 2 velletjes brickdeeg in de boter geplakt. Handiger wordt de bereiding er niet op (ik kan me voorstellen dat de velletjes beter aaneen blijven plakken zonder de gekneusde zaadjes), maar het was een leuk zicht en leek wel mooi in de lijn van de mieriksworteltoevoeging te liggen. Door een technisch ongemak bevatten de foto’s geen smaak- of geurinformatie en door mijn fotografische onkunde doen ze het resultaat van dit avontuur ook niet echt de eer aan die het verdient. Daarom hou ik het bij deze ene …

PS: voor beide salades en de gehaktballetjes die ik maakte geldt, zoals zo vaak in de keuken, dat ze de dag nadien nóg zo goed smaakten. Ineens genoeg maken dus, is de boodschap, want jezelf de marteling aandoen om een dag te moeten wachten vooraleer je kan toetasten is mogelijk strijdig met mensenrechtenverdragen allerhande.

Share

Leave a Reply