Kookverhalen
In afwachting van ‘Breakfast, lunch, tea’: nog een streepje Tessa Kiros (Sara)

Schaamrood op de wangen.
Het nieuwe kookboek ‘Breakfast, lunch, tea’ is reeds gelanceerd, maar ik haper bij het vorige, ‘De smaak van mijn herinnering’ van Tessa Kiros. Zoals die kom groenten die daags na de barbecue achter in de koelkast wordt ontdekt.

Eerst dacht ik het boek stilzwijgend over te slaan, maar nu ‘Breakfast, lunch, tea’ verloren lijkt te lopen bij de Royal Mail of bpost, waag ik me toch nog aan een post over Tessa. Er is evenwel een reden waarom ik achterbleef. Ik snapte de hetze rond het boek niet. Het gevoel van die ene persoon te zijn die in de theaterzaal op zijn stoel blijft zitten terwijl iedereen rondom je een staande ovatie geeft.

Maar mijn onvrede met ‘De smaak van mijn herinnering’ heeft een paar redenen.

In vakantieloze tijden ben ik een functionele kok en grote fan van ingrediënt-gerichte indexen. Niet zonder reden: drie jaar lang heb ik genoten van een geweldig tweewekelijks groenten- en fruitpakket via de Wassende Maan en sinds kort heb ik een volkstuin met eigen oogst. Ik had/heb niet te kiezen welke groenten er wanneer in mijn koelkast liggen. Ik kan aan de bloemkool wel een paar dagen respijt vragen, maar ‘rijp is rijp’. Zo worden uitgebreide indexen mijn beste vrienden. Het maakt ‘Handboek Ecologische Voeding’ van Diane Lauwers (VELT) overigens tot een van mijn favorieten. Weinig foto’s, wat saai vormgegeven, maar zo verdomd handig! (En lekker)
Akkoord, ‘De smaak van mijn herinnering’ heeft een index. Maar gek genoeg is die a) onvolledig en b) stond er geen enkele groente in van mijn op-die-moment-rijpe oogst. Misschien zitten Tessa en ik in een ander seizoen. Of is zij niet verzot op mijn keuze groenten die ik verbouw.

Maar het boek was gekocht, dus plichtbewust heb ik me aan een combo-recept gewaagd voor een etentje: Curry met kip, kokos & cashewnoten / citroenrijst / wortelsalade. Ook Chloë maakte die keuze en Sarah probeerde hem later opnieuw.
Ik hou het kort, want de blikken van de aanwezige vrienden zeiden genoeg. De curry was te lopend en leek bijgevolg niet op een curry; omdat ik basmatirijst vergat in de winkel werd het gewone rijst die niet lekker bekte. Gelukkig waren de worteltjes lekker, maar zoals het spreekwoord zegt: wortels maken het recept niet.

Mijn vriendschap met Tessa van de regen in de drop. Maar als ik me in iets vastbijt, blijf ik bijten. Volgend recept! Weg van de lunch en diner (die overigens vooral geënt zijn op big families; ook minpuntje); over naar de desserts. Mijn oog viel op de melktaart.
Wat volgde was het obligate geklungel met het zelf maken van het deeg* (Waar is Jeroen Meus als je hem nodig hebt?), een baktijd die iets langer werd dan vermeld en een taart die in de verste verten niet leek op de foto in het boek.
Maar… lekkerrrrrr!

Om te eindigen met een positieve noot, ziehier: het recept.

MELKTAART
Voor 8 personen

Melktaart - Tessa Kiros

taartdeeg
100 g koude boter, in blokjes
100 g bastersuiker
230g cakemeel of bloem
½ theelepel bakpoeder
1 ei, losgelopt

vulling
7,5 dl melk
75g boter
3 eieren, gescheiden
100 g basterdsuiker
1 theelepel vanille-extract
30g maïsmeel (maïzena)

1 eetlepel suiker
1 theelepel gemalen kaneel

Roer voor het deeg de boter en de suiker met een houten lepel tot een zacht massa. (Een standbeeld voor hij die het kan zonder klungelen. Alsof die koude boter zich zo maar laat temmen door een koude houten lepel…)
Doe de bloem erbij, het bakpoeder en een snuifje zout en kneed met je handen tot het deeg vochtig en korrelig is. Doe het geklopte ei erbij en kneed heel voorzichtig tot een samenhangend deeg. Druk het deeg een beetje plat en wikkel in plastic folie. Laat 1u in de koelkast staan en rol het dan uit. Verwarm de oven voor op 180° C.

Rol het deeg op een met bloem bestoven werkvlak uit zodat het in een taartvorm van 26cm doorsnee past. De rand van het deeg moet minstens 3 cm hoog zijn. Bak 20 minuten blind (of tot wanneer de taart goudbruin is). Prik een paar keer in de taartbodem en bak nog eens 10 minuten.

Maak intussen de vulling. Verhit de melk en de boter in een pan op middelmatig vuur tot de boter gesmolten is. Klop de eierdooiers met de suiker en het vanille-extract los, en roer er dan de maïzena door. Voeg onder voortdurend roeren een soeplepel hete melk aan de eierdooiers toe. Schenk de rest van de melk erbij, meng alles door elkaar en laat afkoelen. Klop de eiwitten tot stijve pieken en spatel voorzichtig door de vulling. Giet de vulling op de taartbodem, bestrooi met suiker en kaneel en zet nog eens 30 minuten in de oven. De vulling moet stevig zijn maar nog net een beetje drillerig. Laat afkoelen voor het opdienen.

* Voor alle duidelijkheid: Mijn deeggeklungel is enkel en alleen wijten aan mijn veel te kleine keuken. Of aan  het niet-hebben van een keukenmachine. Het ontbreken van mijn kunde zit er voor niets tussen.

Share

Leave a Reply