Kookverhalen
Vegetables from an Italian Garden: Auberginelasagne (lichtjes “gepimpt” door Bieke)

Mijn koelkast bleek een aubergine, ricotta en parmezaan te huisvesten, een gelukkig toeval dat perfect te rijmen viel met wat onverhoopte en onverwachte extra kooktijd. Ik had het boek al wat diagonaal doorbladerd en hoe uitgebreid en grafisch aantrekkelijk ook, ik vind veel recepten vrij sober, tenminste op het eerste zicht. Nu heb ik niks tegen sober. Integendeel. Sober is het nieuwe zwart. Sober is hip. Sober past als gegoten bij crisis…en laat het nu net crisis zijn. Maar de grens tussen sober en saai is vaak dun en wankel. Nu gaat de Italiaanse keuken ook uit van zongerijpte groenten. Van sappige, dieprode tomaten, ricotta die niet uit een plastic kuipje geschraapt dient te worden, … Enfin, zo kan ik het ook, sober koken. Maar het is maart, we leven in klimatologisch bedenkelijke omstandigheden om vers en Italiaans te kokerellen, en een mens moet zich al eens behelpen met supermarktwaar. Hoedanook: een recept waarin aubergine, pasta, basilicum, tomaten en parmezaan mekaar ontmoeten, daar kan je weinig fout mee doen, dacht ik zo. Ik sneed de aubergine alvast in schijven, bestrooide ze met zout en liet ze een uurtje uitlekken, zoals dat hoort. Om dan vloekend vast te stellen dat er nog een schamele 3 lasagnevellen in de doos zaten. Hoe weinig mijn gebroed doorgaans ook eet, met 3 lasagnevellen maakt men geen maaltijd klaar. Naar de winkel rennen was een optie, ware het niet dat de buurtwinkel gesloten was op maandag. Een uitstapje naar de supermarkt was ondenkbaar, gezien mijn haast panische afkeer van supermarkten. Zelf “even snel” pastadeeg maken dan maar. Nu valt dat eigenlijk geweldig mee, lasagnevellen maken. Je mikt 400g bloem en 4 eieren bij mekaar tot een soepel deeg en draait daar vellen van in de pastamachine. Ik heb het niet exact getimed, maar meer dan een half uur heeft het me zeker niet gekost. Naar de supermarkt rijden had vast een kwartier langer geduurd en me onnoemelijk meer stress bezorgd. En wat meer is: zelfgemaakt pastadeeg is echt lekkerder, alleen al in gedachten.
Wie mij kent weet dat ik me – ik herhaal het nog maar eens – slechts met de grootste moeite en bovenmenselijke zelfbeheersing aan een recept kan houden. Ik was het evenwel van plan deze keer, maar als een Italiaans kookboek tomatenpuree vermeldt, dan bedoelen ze daar volgens mij geen industriele meuk uit een aldi-blikje mee. Dus toch maar even zelf een tomatensausje maken met een blikje tomaten, tomatenpuree, wat look (die zijn ze “vergeten” in het recept…waarom zou je pasta, aubergines en tomaten eten zonder look als het ook mét kan?). En als je dan toch bezig bent, waarom zou je daar niet en passant wat oregano bij kieperen? Verder in het recept: een grote aubergine, in schijven gehakt en gegrild. Nu weet ik niet wat Italianen bedoelen met “groot” wanneer het over aubergines gaat, maar die handvol zielige schijfjes waren in geen geval voldoende om 2 volwassenen en 2 matige eters van kinderen mee te voeden. Bij gebrek aan nog een aubergine ben ik dan maar zo vrij geweest om een courgette, eveneens in schijfjes en gegrild, aan het recept toe te voegen. Tot daar mijn eigen(zinnige) bijdrage: een ui, 2 robuuste tenen look, een blik tomaten, een lepeltje oregano en een courgette. Valt best mee, toch? Verder is het simpel: laagje lasagnevellen afwisselen met laagje aubergineschijven, een laagje pijnboompitjes (ok, als ik echt eerlijk ben: ik heb ze eerst licht geroosterd, dat vind ik namelijk net iets lekkerder), een laagje ricotta en een laagje tomatensaus. Eindigen met een laagje parmezaan en 20 minuutjes bakken in een hete oven. Mijn kroost was niet onverdeeld enthousiast, hun vader en ikzelf daarentegen wel. Oef.

Share

One Response to Vegetables from an Italian Garden: Auberginelasagne (lichtjes “gepimpt” door Bieke)

  1. Jonge Sla says:

    Haha Bieke, ik herken reflexen uit uw receptentests!

Leave a Reply